Eozinofili

Önemli Başlıklar

  • Eozinofili, mutlak eozinofil sayısının türe özgü referans aralığının üzerine çıkmasıdır; bununla birlikte, referans aralığını aşmayan göreceli eozinofil artışları da klinik öneme sahip olabilir.
  • Çalışmalar, evcil hayvanlarda periferik eozinofilinin çoğunlukla GI, solunum ve dermatolojik hastalıklarla ilişkili olduğunu göstermiştir; bunlar arasında parazitizm ve alerji/hipersensitiviteyle ilişkili inflamatuvar durumlar yer alır. Eozinofili bazı neoplazmlarda da görülebilir; paraneoplastik eozinofili en sık mast hücreli tümörler ve lenfomada izlenir. Periferik eozinofili ayrıca hipoadrenokortisizm veya hipertiroidizmi olan hastalarda, bazı ilaçlara reaksiyon olarak ve nadiren bildirilen hipereozinofilik sendrom dahil idiyopatik bir durum olarak da görülebilir.
  • Eozinofilinin sıklıkla parazitizme bağlandığı varsayılsa da, çalışmalar periferik eozinofilisi olan köpeklerin yalnızca ≈%10'unda ve kedilerin ≈%17'sinde parazitizm saptamıştır. 1-3 Bu çalışmaların, parazit profilaksisi kullanımının yüksek olduğu kentsel sevk kurumlarında yürütüldüğünü belirtmek gerekir; parazitizm prevalansı coğrafi bölgeye ve hastaya özgü risk faktörlerine göre değişir. Çalışmalar, kullanılan tanı tekniklerine bağlı olarak parazit prevalansını olduğundan düşük de tahmin edebilir. Her durumda, eozinofili olgularının tamamının parazitizmden kaynaklanmadığının bilinmesi, eozinofilisi olan hastalarda yeterli tanısal incelemenin yapılması ve ampirik antiparaziter tedavilerin aşırı kullanımının sınırlandırılması açısından kritik önem taşır.
  • Persistan periferik eozinofilisi olan hastalar için önerilen tanısal inceleme; minimum veri tabanını (örn. kan yayması ile birlikte CBC, serum biyokimya profili, idrar analizi) ve bağırsak parazitleri ile kalp kurdu enfeksiyonu taraması içerir. Etiyoloji saptanamazsa, klinik tabloya göre belirlenen ileri tanısal inceleme; ek enfeksiyöz hastalık testlerini, görüntülemeyi, kortizol veya tiroid testlerini ve sitoloji ya da histopatoloji için doku örneklemesini kapsayabilir.
  • Tedavi ve prognoz altta yatan etiyolojiye bağlıdır.

Klinik Patofizyoloji

  • Eozinofili, akademik veteriner hastanelerinde yapılan köpek ve kedi CBC'lerinin ≈%10'unda saptanmıştır; bir çalışmada eozinofili insidansında mevsimsel bir eğilim saptanmamıştır. 1,4 Çalışmalar, evcil hayvanlarda periferik eozinofilinin çoğunlukla GI, solunum ve dermatolojik hastalıklarla ilişkili olduğunu göstermiştir; bunlar arasında parazitizm ve inflamatuvar/alerjik/hipersensitivite hastalıkları yer alır.

Eozinofili Mekanizması

  • Eozinofiller kemik iliğinden köken alır. Eozinofillerin gelişimi ve terminal farklılaşması birkaç sitokin tarafından kontrol edilir (örn. interlökin \[IL\] 3, granülosit-makrofaj koloni uyarıcı faktör, IL-5).
    • IL-5, eozinofillerin olgunlaşması, aktivasyonu, proliferasyonu, migrasyonu ve sağkalımından öncelikli olarak sorumlu sitokindir (bkz. Didaktik Fizyoloji). 5,6
  • IL-5, T yardımcı 2 (TH2) hücreleri aracılığıyla gelişen tip 2 inflamatuvar yanıtın bir parçasıdır; bu yolak astım ve atopi gibi alerjik hastalıklarda ortaktır. 7 TH2 yanıtı ayrıca paraziter (örn. helmint) enfeksiyonlarda baskındır; bu durum, söz konusu hastalıklarda doku ve/veya periferik eozinofilinin neden görüldüğünü açıklar.
    • TH2 hücreleri IL-5'in başlıca kaynağıdır; ancak IL-5 diğer lenfoid hücreler, mast hücreleri, bazofiller ve epitel hücreleri tarafından da üretilir.
  • Eozinofili, mutlak kan eozinofil sayısının türe özgü referans aralığının üzerine çıkmasıdır.
    • Normal koşullarda periferik kanda düşük sayıda eozinofil bulunur. Eozinofillerin kandaki yarı ömrü kısadır ve ağırlıklı olarak dokularda, özellikle mukozal-çevresel arayüze sahip dokularda (örn. solunum yolu, GI sistem) bulunurlar. Bu dokularda ve ayrıca ciltte, eozinofiller alerjenlere ve patojenlere, özellikle parazitlere karşı bağışıklık yanıtında kritik rol oynar. Bu nedenle periferik eozinofili, söz konusu dokuların alerjik ve inflamatuvar hastalıklarında ortaya çıkabilir.
    • Periferik eozinofili ayrıca neoplazi, hipoadrenokortisizm, hipertiroidizm ve ilaç reaksiyonlarında görülebilir veya idiyopatik olabilir.

İnflamasyon ve Allerji

  • İnflamatuvar/alerjik bağışıklık yanıtlarında eozinofillerin dokulara trafiği aşağıdakiler tarafından yönetilir: 8
    • İnflamatuvar durumlarda üretilen sitokinler (özellikle IL-4, IL-5 ve IL-13 dahil TH2 ürünleri)
      • IL-5, aynı zamanda eozinofillerin kemik iliğinden genişlemesi ve mobilizasyonu için de başlıca uyarandır.
    • Eotaksinler gibi kemokinler
      • İnsanlarda yapılan çalışmalar, deri veya akciğerlerdeki geç evre bağışıklık yanıtlarında eotaksin kemokinlerinin hem yerleşik doku hücreleri (örn. solunum epitel hücreleri, deri fibroblastları) hem de alerjenlere yanıt olarak infiltre olan hücreler (örn. makrofajlar, eozinofiller) tarafından üretildiğini göstermiştir. 9
    • Eozinofiller tarafından eksprese edilen adezyon molekülleri
      • Bu moleküller endotel hücreleriyle etkileşimi kolaylaştırır ve eozinofillerin dokulara çıkışına aracılık eder.
    • Araşidonik asit metabolitleri (örn. lökotrienler) ve prostaglandinler dahil diğer moleküller

GI Hastalık

  • GI hastalıklar veteriner hastalarda periferik eozinofiliyle sık ilişkilidir; çoğu veteriner çalışmada olguların ≈%20 ila %25'ini oluşturur. 1,2,4
  • Eozinofiller bağırsak bağışıklık yanıtında ve parazitlere ve diğer mukozal antijenlere karşı savunmada önemli rol oynar. Antijenlerin varlığı, bağırsakta lokalize eozinofilik inflamasyona yol açabilir; bu inflamasyon bazı olgularda periferik (kan) eozinofiliye uzanabilir.
  • Çalışmalarda periferik eozinofiliyle ilişkilendirilen GI hastalıklar arasında akut ve kronik gastroenteropatiler (en sık), pankreatit, GI perforasyon, gastrik dilatasyon ve volvulus, stomatit ve özofageal hastalıklar (megaözofagus, özofajit) yer alır. 1,2,4,10,11
    • GI eozinofilik sklerozan fibroplazi, kedilerde bildirilen benzersiz bir durumdur. Hastalar GI klinik belirtiler ve kilo kaybıyla başvurur; görüntülemede GI sistem, mezenter ve abdominal lenf nodlarıyla ilişkili kitle veya kitleler saptanır. Kitlenin histopatolojisi tipik olarak fibroblastlar, makrofajlar, eozinofiller ve mast hücreleriyle ayrılmış anastomoz yapan sklerotik kollajen trabekülleriyle karakterizedir. Bazı olgularda lezyon içi bakteri veya mantarlar görülebilir. Periferik eozinofili, olguların %58'ine kadarında saptanan en yaygın kan testi anormalliğidir. 12,13
    • GI sistemin eozinofil infiltrasyonu, hipereozinofilik sendromu olan hastalarda da bildirilmiştir. Bu sendromu olan kedilerde GI belirtiler yaygındır. 14-20
  • Bağırsak parazitizmi (özellikle helmintler [kurtlar]), belirgin bir periferik eozinofili oluşturabilir; bunun derecesi ve süresi parazitin migrasyonu ve dağılımı ile konağın bağışıklık yanıtı tarafından belirlenir. 5
    • Parazitler veya ürünleri dokulardaki bağışıklık hücreleriyle temas ettiğinde eozinofili daha belirgindir. Bu nedenle eozinofili, doku migrasyon evresi geçiren parazitlerde en yüksektir; intralüminal kalan veya kistik yapı taşıyan parazitlerde (kist parçalanmadıkça) daha az belirgin veya daha az sürekli olur. 5
    • Parazitli hastalarda değişken eozinofil sayıları ve klinik tablolar görüldüğünden, konak faktörleri, parazit yükü ve eşlik eden komorbiditeler de bazı hastalarda parazitizme verilen eozinofilik yanıtı modüle edebilir. 1
    • Evcil hayvanlarda periferik eozinofiliyle en sık ilişkilendirilen bağırsak parazitleri arasında kancalı kurtlar (örn. Ancylostoma spp 1,21-24), yuvarlak kurtlar (örn. Toxocara canis, Toxocara cati 1,25-27) ve kamçılı kurtlar (Trichuris spp 1) yer alır.
    • Periferik eozinofili, protozoal enfeksiyonlarda (özellikle ookistlerin dışkıda saptanabildiği enfeksiyon evresinde) daha az sıklıkla bildirilmiştir; ancak Giardia spp ve Cystoisospora spp pozitif köpeklerde ve koksidi pozitif kedilerde bildirilmiştir. 1,2

Dermatolojik Hastalık

  • Derinin eozinofilik infiltrasyonu, başta atopik hastalıklar ve prurit ile ilişkili durumlar olmak üzere birçok dermatolojik hastalığın karakteristik özelliğidir. Patogenezde eozinofillerin rolü belirsizliğini korumaktadır; ancak eozinofiller patojen savunmasına katkıda bulunabilir, inflamatuvar yanıtları düzenleyebilir ve fibrozis ile remodelinge yol açabilir. 28
  • İnsanlardan farklı olarak, evcil hayvanlarda atopik dermatit gibi dermatolojik durumlarda periferik kan eozinofilisi yaygın olarak görülmez; ancak bazı olgularda ortaya çıkabilir.
    • Evcil hayvanlarda periferik eozinofili; atopik dermatit (nadir periferik eozinofili), ödemli kanin akut eozinofilik dermatit, bakteriyel dermatit (örn. piyoderma, fronkülozis), otitis eksterna, feline eozinofilik granülom kompleksi ve otoimmün hastalıklar (örn. pemfigus foliaseus) dahil alerjik ve diğer dermatopatilerle ilişkili olarak bildirilmiştir. 2,4,29-32
    • Periferik eozinofilinin tetikleyicisi, özellikle ödemli kanin akut eozinofilik dermatit (insanlardaki Wells sendromuna benzer) gibi durumlarda; advers ilaç veya gıda reaksiyonu, alerjik deri hastalığı veya böcek ısırıkları, viral ya da bakteriyel enfeksiyonlar, aşılar veya neoplazi gibi uyaranlara karşı sistemik hipersensitivite tipi reaksiyonlar olabilir. 30
  • Ektoparazitler de periferik eozinofiliye neden olabilir. Uyuzlar (örn. Sarcoptes scabiei) en sık periferik eozinofiliyle ilişkilendirilir; ancak diğer ektoparazitler (örn. piroller, keneler, bitler) de eozinofiliyle ilişkili olarak bildirilmiştir, 4,33,34 özellikle hastalarda parazite karşı hipersensitivite reaksiyonu geliştiğinde (örn. pire alerjik dermatiti). 29

Solunum Hastalığı

  • Eozinofilik inflamasyonla karakterize solunum hastalıkları genellikle inhale aeroalerjenlere, parazitlere, mantarlara veya neoplaziye yanıt olarak gelişir; ya da eozinofili, bilinmeyen bir tetikleyiciye karşı immünolojik yanıt olarak ortaya çıkabilir. Bu hastalıklar ara sıra periferik kanda eozinofiliyle ilişkili olabilir.
  • Eozinofilisi olan köpeklerde yapılan iki retrospektif çalışma, eozinofili derecesinin solunum hastalığı olan köpeklerde diğer gruplara (örn. GI hastalık, dermatolojik hastalık, paraziter hastalık) kıyasla daha yüksek olduğunu bulmuştur. 2,4
  • Kanin eozinofilik akciğer hastalıkları literatürde eozinofilik bronşit, eozinofilik bronkopnömopati, eozinofilik granülom ve eozinofilli pulmoner infiltrasyonlar olarak değişken ve tutarsız biçimde tanımlanmıştır. 35-40
    • Bir çalışma, eozinofilik bronşiti (havayollarıyla sınırlı eozinofilik inflamasyon) olan köpeklerde periferik eozinofili görülme olasılığının eozinofilik granülomu veya eozinofilik bronkopnömopatisi olan köpeklere kıyasla daha düşük olduğunu bulmuştur. 37
  • Feline alt havayolu hastalığı (örn. kronik bronşit ve feline astım [klinik çalışmalarda her zaman ayırt edilmez]) da periferik eozinofiliyle ilişkili olabilir. 41-43
    • Bir çalışma, periferik eozinofilinin feline astım olgularında (olguların %40'ı) feline kronik bronşit olgularına (olguların %27'si) kıyasla daha yaygın olduğunu göstermiştir. 42
    • Periferik eozinofilinin kedilerde bronkoalveoler sıvı eozinofilisini öngördürücü olduğu gösterilmemiştir. 43
  • Solunum parazitleri
    • Köpek ve kedilerin solunum yolunu etkileyebilen parazitlerle enfeksiyon da periferik eozinofiliyle ilişkili olabilir.
      • Köpek ve kedilerin solunum yolunu (nazal kavite ve trakea dahil) doğrudan enfekte edebilen parazitler Tablo 1'de listelenmiştir.
    • Dirofilaria spp ve Angiostrongylus vasorum gibi vasküler parazitler de pulmoner vaskülatüre veya parankime zarar verebilir; migrasyon eozinofilik inflamasyonla sonuçlanır.
      • Kalp kurdu ilişkili solunum hastalığı, kedilerde Dirofilaria immitis'in immatür L5 larvalarına yanıt olarak gelişen eozinofilik bronşiyal inflamasyonu ifade eder. Hem deneysel kalp kurdu enfeksiyonu hem de kalp kurdu ilişkili solunum hastalığı kedilerde periferik eozinofiliyle sonuçlanabilir. 44
    • Toxocara spp gibi bağırsak parazitlerinin pulmoner migrasyon evreleri de pulmoner ve/veya periferik eozinofiliyle sonuçlanabilir.
  • Tablo 1. Köpek ve Kedilerin Solunum Yolunu Etkileyebilen Parazitler
  • Crenosoma vulpis
  • Aelurostrongylus abstrusus
  • Eucoleus aerophilus (Capillaria aerophila)
  • Eucoleus (Capillaria) boehmi
  • Paragonimus kellicotti (kedilerde nadir)
  • Filaroides hirthi
  • Troglostrongylus brevior (öncelikle Avrupa'da) 45
  • Filaroides milksi
  • Linguatula serrata
  • Filaroides (Oslerus) osleri
  • Paragonimus kellicotti
  • Pneumonyssoides caninum (nazal uyuz)
  • Enfeksiyöz Hastalık
  • Diğer Parazitler
  • Dirofilariasis; yani Dirofilaria immitis enfeksiyonu (kalp kurdu hastalığı), ancak aynı zamanda Dirofilaria repens, periferik eozinofilisi olan hastalarda önemli bir ayırıcı tanıdır. 2,44,46-49
    • Brezilya'da yapılan bir çalışma, kalp kurdu antijeni pozitif köpeklerin yaklaşık %30'unda periferik eozinofili görüldüğünü bulmuştur. 46
    • Kedilerde yapılan deneysel bir çalışma, feline kalp kurdu olgularının %40 ila %80'inde periferik eozinofili göstermiştir. Periferik eozinofili enfeksiyon sonrası 110. günde en belirgindi ve artış derecesi tedavi edilmeyen kedilerde en yüksekti. 44
  • Periferik eozinofili, çeşitli diğer paraziter enfeksiyonlarla ilişkili olarak bildirilmiştir (bkz. Eozinofili için Ayırıcı Tanılar).
  • Diğer Enfeksiyonlar
  • Periferik eozinofili, fungal ve vektör kaynaklı hastalıklarla ilişkili olarak nadiren bildirilmiştir (bkz. Eozinofili için Ayırıcı Tanılar).

Neoplazi

  • Neoplastik Eozinofili
  • Gerçek primer neoplastik eozinofili (eozinofillerin veya öncüllerinin malign transformasyona uğradığı durum) evcil hayvanlarda nadirdir; özellikle kedilerde olmak üzere ara sıra şüpheli eozinofilik lösemi olguları bildirilmiştir. Eozinofili, miyeloproliferatif veya miyelodisplastik durumlarla ilişkili olarak bildirilmiştir; bu durumlarda eozinofilinin eozinofillerin gerçek (klonal) neoplastik proliferasyonunu mu yoksa paraneoplastik bir durumu mu temsil ettiği belirsiz olabilir. Veteriner literatüründe periferik eozinofiliyle ilişkili olarak bildirilen miyeloproliferatif durumlar şunlardır:
    • Akut lösemi - akut miyeloblastik lösemi (AML) 50; akut sınıflandırılamayan lösemi 51
    • Kronik miyelojenöz lösemi 52
    • Eozinofilik lösemi (kediler) 53-56
    • Esansiyel trombositemi 57
    • Miyelodisplastik sendrom 58
  • Paraneoplastik Eozinofili
  • Eozinofili, bazı neoplazmlarda paraneoplastik bir değişiklik olarak görülebilir.
  • Neoplazide eozinofilinin rolü belirsizdir ancak şunlarla ilişkili olabilir: 2,59-62
    • Büyüyen tümörün neden olduğu hasar sonrasında bağ dokusunun remodelingi için eozinofillerin dokulara toplanması
    • Eozinofillerin tümör hücreleri üzerindeki sitotoksik etkileri
    • Nekrozdan salınan protein materyali veya tümör ya da konak inflamatuvar hücreleri tarafından üretilen IL-5, IL-3 ve eotaksin-1 gibi sitokinler aracılığıyla eozinofillerin neoplastik dokuya çekilmesi
    • Neoplastik hücreler tarafından üretilen koloni uyarıcı faktörlerin kemik iliğini uyarması
  • Mast hücreli tümörler sıklıkla doku eozinofilisiyle, daha az sıklıkla da periferik eozinofiliyle ilişkilidir.
    • Periferik eozinofili en sık yaygın visseral veya sistemik hastalığı olan hastalarda bildirilmiştir 63,64; ancak düşük dereceli lokal metastatik hastalıkta da bildirilmiştir. 61
    • Periferik eozinofilinin kemik iliği tutulumu olasılığıyla pozitif korelasyon gösterdiği ve dolayısıyla daha yaygın hastalığa işaret ettiği de gösterilmiştir. 65
    • Paraneoplastik eozinofili mekanizmasının, neoplastik mast hücrelerinden IL-5 salınımı ve bunun eozinofilleri uyarması olduğundan şüphelenilmektedir. 62
  • Paraneoplastik eozinofili ayrıca lenfoid tümörlerde (lenfoma), 2,4,62,66-74 karsinomlarda, 1,2,75,76 sarkomlarda 2,77-79 ve diğer neoplazmlarda görülür; büyük olasılıkla IL-5 gibi tümör kaynaklı sitokinlerle aracılık edilir. 67
  • Çeşitli Durumlar
  • Hipoadrenokortisizm
  • Mutlak eozinofili, hipoadrenokortisizmi olan köpeklerin ≈%20'sinde görülür, 80 ancak Great Pyrenees gibi bazı ırklarda daha olası olabilir (bir çalışmada olguların %37,5'i). 81
  • Hipoadrenokortisizm kedilerde daha az bildirilmiştir; ancak veteriner literatüründeki bildirilen olgularda eozinofili seyrek görünmektedir. 82 Küçük bir retrospektif çalışmada hipoadrenokortisizmi olan 10 kedinin 1'inde saptanmıştır. 83
  • Hipoadrenokortisizm olgularında, kortizol aracılı eozinofil üretimi baskılanması azalmıştır. 81
  • Hipertiroidizm
  • Mutlak eozinofili, hipertiroidizmi olan kedilerde ara sıra bildirilmiştir; ancak geniş bir retrospektif çalışmada eozinofilinin nadir bir nedeniydi (olguların %1'i). 29,84
  • Hipertiroid kedilerde eozinofili mekanizması belirsizdir. Hipertiroid hastalarda kortizolün metabolik klirensinin artması nedeniyle (hipoadrenokortisizmde olduğu gibi) göreceli bir kortizol eksikliği olası olabilir. 85
  • Eozinofili, hem insanlarda hem de kedilerde anti-tiroid ilaçlara (örn. metimazol, karbimazol) advers reaksiyon olarak da bildirilmiştir. 86,87

Hipereozinofilik Sendrom

  • İnsanlarda hipereozinofilik sendrom, klonalite kanıtı olmaksızın >6 ay boyunca süregelen, idiyopatik belirgin eozinofili (>1.500/μL) ile karakterize bir malignite olarak tanımlanır.
    • Eozinofillerin klonal bir popülasyonuna dair kanıt varsa bunun yerine kronik eozinofilik lösemi terimi tercih edilir.
    • Hipereozinofilik sendromu olan bazı insanlarda düzensiz tirozin kinaz aktivitesine yol açan bir mutasyon bulunur ve birçoğu tirozin kinaz inhibitörlerine yanıt verir. 59
  • İdiyopatik hipereozinofilik sendromlar köpeklerde nadiren tanımlanmıştır. 19,20,88-90
    • Sendromlar tipik olarak belirgin periferik eozinofili ile karakterizedir; çoğu hastada başvuru sırasında periferik eozinofil sayısı >6.000/μL'dir ve bazı sayılar 34.000-50.000/μL'ye kadar çıkmıştır. Sendromlar ayrıca tipik olarak karaciğer, dalak, akciğerler, lenf nodları veya GI sistem ve kemik iliği gibi birden fazla organın eozinofilik infiltrasyonu ile karakterizedir. Kemik iliğinde düzenli olgunlaşma gösteren eozinofil hücre dizilerinin hiperplazisi görülür.
    • Rottweiler'lar aşırı temsil ediliyor olabilir; literatürdeki 7 olgunun 4'ünü oluşturmaktadır.
    • Klinik tablo, hangi organ sistemlerinin etkilendiğine göre değişir; ancak GI belirtileri (örn. kusma, ishal, kilo kaybı), solunum belirtileri (örn. öksürük, dispne, takipne, hemoptizi), nörolojik belirtiler ve/veya halsizlik, iştahsızlık ve letarjiye ait nonspesifik belirtileri içerebilir.
    • Prognoz genellikle şüpheli ila kötü olarak değerlendirilir. Literatürdeki 7 olgunun 4'ünde ölüme veya ötanaziye hızlı ilerleme tanımlanmıştır; hastalarda restriktif kardiyomiyopati ve bir köpekte aort eyer trombüsü dahil çoklu trombüsler olarak ortaya çıkan hiperkoagülabilite gibi komplikasyonlar görülmüştür. Bununla birlikte, bazı olgular başarıyla yönetilmiş veya hidroksiüre ile birlikte ya da tek başına prednizon ile remisyona ulaşmış, bir olguda ise spontan remisyon bildirilmiştir.
      • Birden fazla dokunun eozinofillerle infiltrasyonu ve eozinofillerden proteinlerin (örn. majör bazik protein, eozinofilik katyonik protein, eozinofil peroksidaz) salınımı şiddetli inflamasyona yol açabilir ve endotel hasarına, dolayısıyla hiperkoagülabiliteye, doku nekrozuna ve reaktif fibroplaziye neden olabilir (bkz. Klinik Sonuçlar ve Komplikasyonlar).
  • Hipereozinofilik sendromlar kedilerde de nadiren tanımlanmıştır. 15-18,91,92
    • Sınırlı sayıda bildirilen olguya dayanarak dişi yatkınlığı olabilir.
    • GI infiltrasyon ve GI klinik belirtiler (kronik veya aralıklı kusma ve ishal, kilo kaybı, anoreksi) kedilerde yaygın görünmektedir.
    • Kardiyak infiltrasyon (eozinofilik kardiyomiyopati) ve konjestif kalp yetmezliği, hipereozinofilik sendromlu kedilerde mortalitenin başlıca nedeni gibi görünmektedir.
    • Prognoz genellikle kötü olarak değerlendirilir; neredeyse tüm kediler hastalığın ilerlemesi ve/veya konjestif kalp yetmezliği nedeniyle ölmekte veya ötanazi uygulanmaktadır.
  • İlaçla İlişkili Eozinofili
  • İlaca bağlı reaksiyonların, parazit maruziyetinin nadir olduğu bölgelerde insanlarda kalıcı olarak yüksek eozinofil düzeylerinin en yaygın nedeni olduğundan şüphelenilmektedir. 5
    • İnsanlarda asemptomatik eozinofili veya eozinofilik bozukluklar (örn. pulmoner infiltrasyonlar, eozinofilik hepatit); penisilinler, sefalosporinler, NSAİİ'ler, tetrasiklinler, allopurinol ve diğer ilaçlarla ilişkili olarak bildirilmiştir. 5
  • İlaçla ilişkili eozinofili veteriner hekimlikte daha az bildirilmiştir; ancak metimazol, karbimazol ve FIP tedavisinde kullanılan antiviral ilaç GS-441524 ile tedavi edilen kedilerde bildirilmiştir. 86,87,93
  • Gıda Hipersensitivitesi
  • Bir kedide periferik eozinofilinin nedeni olarak dermatolojik belirtilerle seyreden bir gıda hipersensitivite reaksiyonu bildirilmiştir; hipoalerjenik diyete geçişle düzelmiştir. 94
  • Gıda hipersensitivitesi, ara sıra periferik eozinofiliyle seyredebilen eozinofilik (gastro)enterit olgularının bazılarında da etken olabilir. 11 Eozinofilik enteriti olan kedilerde periferik eozinofili köpeklere kıyasla daha yaygın görünmektedir ve bu türde hipereozinofilik sendromun bir tezahürünü temsil edebilir. 95
  • Gıda hipersensitivitesinin birçok dermatolojik veya GI hastalığın etiyolojisinde rol oynadığından şüphelenildiği için, bu hastalıkları olan hastaların birinci basamak tedavisinin bir parçası olarak yeni protein içeren veya hipoalerjenik diyetlerle diyet denemeleri sıklıkla önerilir. 96-98
  • Irka Bağlı Eozinofili
  • Samoyed ailesinde oküler ve iskeletsel anormalliklerle birleşen belirgin eozinofili tanımlanmıştır. 99
  • Rottweiler'lar, eozinofilisi olan köpeklerin retrospektif çalışmalarında aşırı temsil edilmektedir; bir çalışma, Rottweiler'ların diğer ırklara kıyasla en yüksek medyan eozinofil sayısına sahip olduğunu bulmuştur. 1,2,4
    • Rottweiler'lar, veteriner literatüründeki sınırlı sayıdaki hipereozinofilik sendrom olgusunda aşırı temsil ediliyor gibi görünmektedir (7 olgunun 4'ü). 19,20,88-90
    • Rottweiler'lar ayrıca eozinofilik gastroenterit 100 ve idiyopatik eozinofilik menenjit 101-103 gibi diğer eozinofilik hastalıklara da yatkınlık gösterir.
    • Yazarlar, bu ırkın normal çevresel, enfeksiyöz veya antijenik uyaranlara aşırı eozinofilik yanıt verme eğilimi ve/veya düzensiz TH2 aracılı yolaklara sahip olabileceğini öne sürmüştür. 19,90
  • İmmünglobulin G4 İlişkili Hastalık
  • İnsanlarda bildirilen immünglobulin G4 ilişkili hastalık, yaygın immünglobulin G4 pozitif lenfoplazmositik infiltratların birden fazla organ sistemini etkilediği, serum immünglobulin G4 ve immünglobulin E konsantrasyonlarında artışa, periferik eozinofiliye ve özellikle tükürük ve lakrimal bezlerde tümöral şişliklere yol açtığı bir durumdur. 104
    • Hipereozinofili, atopili ve atopisiz insan immünglobulin G4 ilişkili hastalık olgularının ≈%40'ında saptanır. Sendrom, hipereozinofilik sendrom olarak yanlış teşhis edilebilir. 105
  • Belirsiz klinik belirtiler, lenfoplazmositik şişlikler, kısıtlı poliklonal gamopati ve eozinofili gösteren bir husky melezinde şüpheli immünglobulin G4 ilişkili hastalık tanımlanmıştır. 104 Bu durumdan, histolojik değerlendirmeye dayanarak kronik pankreatiti olan İngiliz cocker spaniel'lerde ve diğer bazı köpek ırklarında da şüphelenilmiştir; ancak bu olguların tanımında periferik eozinofili özellikle belirtilmemiştir. 106,107
  • “İdiyopatik” Eozinofili
  • Periferik eozinofilisi olan bazı hastalarda, tanısal araştırmaya rağmen altta yatan neden saptanamaz. Ayrıca periferik eozinofili, sağlık kontrolü için getirilen görünürde sağlıklı hastalarda ara sıra tespit edilir. 1,2,4
  • Bu olgular, etiyolojisi bilinmeyen geçici veya gerileyen eozinofiliyi ya da gerileyen veya gizli parazitizmi temsil edebilir.
    • Parazit tedavisinin ardından eozinofilinin düzelmesinin genellikle 2 ila 4 hafta sürdüğü varsayılır; ancak geniş doku migrasyon fazı olan parazitlerde eozinofilinin şiddeti/persistansı daha fazla olabilir.
    • Düşük parazit yükü, prepatent enfeksiyon, aralıklı atılım veya yetersiz laboratuvar tekniği durumlarında yalancı negatif koproskopik sonuçlar mümkündür. Tanısal verim; havuzlanmış örneklerin analiz edilmesi, örneklerin art arda 3 gün boyunca toplanması ve dışkı flotasyonu ile Baermann analizi gibi tekniklerin birleştirilmesi ile en üst düzeye çıkarılabilir (bkz. Parazit Testleri).
  • Klinik Sonuçlar ve Komplikasyonlar
  • Şiddetli eozinofilik infiltrasyon, önemli doku hasarına ve sekellere neden olabilir.
  • Eozinofil granülleri; kalp, beyin ve bronşiyal epitel dahil çeşitli dokular için toksik olan yüksek katyonik proteinler (örn. majör bazik protein, eozinofil katyonik protein, eozinofil peroksidaz) içerir. Bu proteinler doku hasarına ve disfonksiyona yol açabilir. 8
  • Eozinofiller ayrıca dokulardaki zararlı etkilere daha fazla katkıda bulunabilen sitokinler, kemokinler ve lökotrienler üretir.
  • Eozinofilik infiltrasyon ve granül içeriğinin salınımı aşağıdakilerle sonuçlanabilir: 8,108-110
    • İnflamasyon ve doku hasarı
      • Spesifik katkıda bulunan etkenler arasında eozinofil granül proteinleri tarafından mast hücre degranülasyonunun uyarılması ve eozinofil peroksidaz tarafından reaktif oksijen türlerinin oluşturulması yer alır.
    • Düz kas tonusunda değişiklik
      • Lökotrienler düz kas kontraksiyonlarını artırır.
      • Örneğin, eozinofilik havayolu hastalığı olan hastalarda bronkoalveoler lavaj ile bronkoskopide bronkokonstriksiyon bir risktir, 111 ve kedilerde eozinofili havayolu reaktivitesi ile korelasyon gösterir. 112
    • Vasküler geçirgenlikte değişiklik
      • Lökotrienler vasküler geçirgenliği artırır.
    • Hiperkoagülabilite 113
      • Katyonik eozinofil granül proteinleri trombositleri aktive edebilir ve endotel hücre yüzeyinin ile mast hücresi triptaz/heparin kompleksinin antikoagülan aktivitelerini inhibe edebilir.
      • Periferik eozinofiller, trombüs oluşumunu destekleyebilen doku faktörü kaynağıdır.
      • Tromboz komplikasyonları, hipereozinofilik sendromu olan insanların %25'ine kadarında bildirilmiştir, 114 ve hipereozinofilik sendromu olan bir köpekte distal aort trombüsü ve birden fazla organda çok sayıda trombüs bildirilmiştir. 88
    • Artmış fibrozis
      • Eozinofiller ve ürünleri fibroblast proliferasyonunu uyarır ve proteoglikan yıkımını inhibe ederek fibrozisin artmasına yol açar.
      • Kardiyak fibrozis, insanlarda hipereozinofilinin bilinen bir komplikasyonudur ve hipereozinofilik sendromda morbiditenin önemli bir nedenidir. 114
      • Hipereozinofilik sendromu olan bir kedide, mural fibrozis ve belirgin endokardiyal fibrozis ile birlikte şiddetli fibrinöz eozinofilik-granülomatöz endomiyokardit, konjestif kalp yetmezliğine ve kardiyopulmoner arrest yol açmıştır. 18

Etiyoloji ve Ayırıcı Tanılar

  • Eozinofili için Ayırıcı Tanılar
  • İnflamatuvar ve Alerjik/Hipersensitivite Hastalıkları (Yaygın)
  • GI hastalık 1,2,4,29
    • Akut gastrit/gastroenterit
    • Kronik gastroenterit
      • Eozinofili ile birlikte lenfoplazmositik enterit 10
      • Eozinofilik enterit 11
      • GI eozinofilik sklerozan fibroplazi (kediler) 12,13
    • Pankreatit
    • Özofageal hastalıklar (megaözofagus, özofajit)
  • Dermatolojik hastalık
    • Bakteriyel dermatit (örn. piyoderma, fronkülozis), atopik dermatit, eozinofilik dermatit ve gıda hipersensitivitesi dahil dermatit 1,2,4,94
    • Pire hipersensitivite dermatiti 2,29
    • Otitis eksterna 2
    • Pemfigus foliaseus 2
  • Solunum hastalığı
    • Köpeklerde eozinofilik bronşit, eozinofilik bronkopnömopati, eozinofilik granülom ve eozinofilli pulmoner infiltrasyon olarak dahil edilen veya değişken biçimde sınıflandırılan eozinofilik akciğer hastalığı 2,4,37
    • Feline alt havayolu hastalığı (astım, kronik bronşit) 42
    • Pnömoni 2,4
  • Enfeksiyöz hastalık
    • Paraziter hastalık
      • Ektoparazitler 33
        • Uyuzlar (örn. Sarcoptes scabiei) 4,33,34
        • Piroller
        • Keneler
        • Bitler
      • Bağırsak parazitleri
        • Ancylostoma spp 1,21-24
        • Trichuris spp 1,2
        • Toxocara spp 2
        • Giardia spp 1,2
        • Koksidi 1; Cystoisospora spp 2
        • Koksidi benzeri protozoonlar (örn. Cryptosporidium spp)
      • Solunum parazitleri
        • Nazal uyuzlar (Pneumonyssoides caninum) 4
        • Akciğer kurtları
          • Aelurostrongylus abstrusus (kediler) 29,115,116
          • Crenosoma spp (köpekler) 2,117
          • Filaroides spp 118
        • Paragonimus kellicotti 119
      • Diğer paraziter enfeksiyonlar
        • Dirofilariasis (Dirofilaria immitis [kalp kurdu hastalığı], Dirofilaria repens) 2,44,46-49
        • Acanthocheilonema (Dipetalonema) reconditum 120,121
        • Angiostrongylus vasorum (Fransız kalp kurdu) 23,122-125
        • Babesia canis
        • Baylisascaris procyonis 126,127
        • Dioctophyme renale (böbrek kurdu; köpekler) 128
        • Hepatozoon canis 129,130
        • Leishmaniozis 131,132
        • Platynosomum spp (karaciğer trematodu; kediler) 133,134
        • Sarcocystis spp 2,135
        • Şistozomiyazis (Heterobilharzia spp) 136
        • Toxoplasma gondii 2
        • Trypanosoma cruzi 137
    • Diğer enfeksiyöz hastalık ilişkileri
      • Acremonium spp sistemik enfeksiyonu 138
      • Ehrlichia canis 139,140
      • Pitiyozis 141,142
      • Anaplasma phagocytophilum
      • Bartonelloz 143
  • Çeşitli inflamatuvar hastalıklar
    • Bakteriyel sistit 2
    • Epididimit 2
    • Metrit veya piyometra 4
    • Mastit 4
    • İmmün aracılı hemolitik anemi 4
    • Menenjit 2; eozinofilik menenjit 103,144
    • Travma/cerrahi 1
    • Eozinofilik oral hastalık 145
  • Neoplastik/Paraneoplastik Durumlar 1,2,4,29
  • Hemanjiyosarkom 1,4
  • Lenfoma 2,4,62,66-74
  • Mast hücreli tümör 1,2,65,146-149
  • Miyeloproliferatif bozukluklar
    • Eozinofilik lösemi (kediler) 53-56
    • Esansiyel trombositemi 57
    • Miyelodisplastik sendrom 58
    • Akut lösemi (örn. akut miyeloid/miyeloblastik lösemi), 2,50 akut sınıflandırılamayan lösemi 51
    • Kronik miyelojenöz lösemi 52
  • Sarkom; yumuşak doku sarkomu, 2 oral fibrosarkom, 77 perikardiyal leiyomiyosarkom, 78 enjeksiyon bölgesi sarkomu 79
  • Transizyonel hücreli karsinom 1,2,75,76; diğer karsinomlar (örn. prostat, nazal, meme, over) 1
  • Çeşitli ve/veya Nadir Etiyolojiler
  • Hipoadrenokortisizm 1,2,4,80,83
  • Hipereozinofilik sendrom 15-20,88-92
  • Yılan ısırığı (Vipera berus) 4
  • Kronik böbrek yetmezliği 1,4
  • Hipertiroidizm 29,84
  • İmmünglobulin G4 ilişkili hastalık 104
  • İlaçla ilişkili eozinofili
    • GS-441524 93
    • Metimazol 86
    • Karbimazol 87
  • Irka bağlı eozinofili
    • Samoyed 99
    • Rottweiler 1,2,4
  • Komorbiditeler ve Yatkınlıklar
  • Rottweiler'lar, eozinofilisi olan köpeklerin retrospektif çalışmalarında aşırı temsil edilmektedir; bir çalışma Rottweiler'ların diğer ırklara kıyasla en yüksek medyan eozinofil sayısına sahip olduğunu bulmuştur. 1,2,4 Yaygın olarak temsil edilen diğer ırklar arasında border collie'ler, Doberman'lar, lagotto Romagnolo'lar, Alman çoban köpekleri, Labrador retriever'lar ve Chihuahua'lar yer almıştır. 1,2
    • Rottweiler'ların, veteriner literatüründeki sınırlı sayıdaki hipereozinofilik sendrom olgusunda da aşırı temsil edildiği görülmektedir (7 olgunun 4'ü). 19,20,88-90
  • Eozinofili genç hayvanlarda daha sık görülür 1,2; bu durum, enfeksiyöz veya paraziter ajanlara maruziyetteki yaşa bağlı farklılıkları ya da alerjik/hipersensitivite bozukluklarının yaş dağılımını yansıtıyor olabilir.
  • Periferik eozinofilinin nadiren bildirildiği, köpeklerde nadir bildirilen bir dermatopati olan ödemli kanin akut eozinofilik dermatit, 30 sıklıkla orta ila şiddetli GI hastalık nedeniyle yakın zamanda tedavi öyküsü olan hastalarda ortaya çıkar. 150

Hasta Değerlendirmesi

  • Hasta değerlendirmesi, parazitizm için risk faktörlerinin veya derinin, GI sistemin ve solunum yolunun inflamatuvar/alerjik bozukluklarına dair kanıtların değerlendirilmesine odaklanmalıdır.

Öykü

  • Hayvan sahiplerine aşağıdakiler sorulmalıdır:
    • Parazit profilaksisi öyküsü
    • Coğrafi konum ve paraziter hastalıkların daha yaygın olduğu sıcak veya nemli iklimlere seyahat
    • Alerjik/hipersensitivite reaksiyonları öyküsü (örn. çevresel alerjenlere veya böcek ısırıklarına kutanöz reaksiyonlar, kutanöz veya GI belirtilerle seyreden gıda intoleransları ya da hipersensitivitesi); klinik belirtilerin mevsimsel paterni dahil
    • Yakın zamanda kullanılan ilaçlar veya takviyeler

Fizik Muayene Bulguları

  • Fizik muayene bazı hastalarda normal olabilir.
  • Eozinofilisi olan hastalarda ilgili olabilecek fizik muayene bulguları şunları içerir:
    • Ürtiker veya kabartı gibi alerji belirtileri, dermatit, piyoderma, fronkülozis, otit ve fokal lezyonlar veya kitleler dahil kutanöz lezyonlar
    • Periferik lenfadenopati
    • Palpe edilebilir organomegali veya kitle etkisi
    • Anormal kardiyopulmoner oskültasyon (örn. artmış bronkovezikuler sesler, raller, wheezing)

Tanısal Yaklaşım

  • Periferik eozinofilinin parazitizme bağlı olma olasılığının yüksek olduğu varsayılmamalıdır; her hastanın kendine özgü risk faktörleri değerlendirilmelidir. Parazit profilaksisi kullanımının yüksek olduğu kentsel sevk kliniklerinde, periferik eozinofilisi olan köpeklerin yalnızca ≈%10'unda ve kedilerin ≈%17'sinde parazitizm saptanmıştır. 1-3 Bununla birlikte, kullanılan tanı metodolojisi nedeniyle parazitizm olduğundan düşük tahmin edilmiş olabilir ve sıcak, nemli iklimlerde ve genç ve/veya sokak hayvanlarında, özellikle düzenli parazit profilaksisi almayanlarda ayırıcı tanı listesinde daha üst sırada yer alabilir. Çalışmalarda periferik eozinofilisi olan hastalarda saptanan parazitizm insidansının düşük olmasına bakılmaksızın, coğrafi bölgeye ve başvuru klinik belirtilerine (varsa) uygun parazitizm, daha kapsamlı bir incelemeden önce tüm hastalarda dışlanmalıdır. Yine de, bazı hastalar için diğer ayırıcı tanıların değerlendirilmesi ve tanısal incelemenin genişletilmesi ihtiyatlı olur.
  • Eozinofili geçici olabilir ve tüm olgular kapsamlı bir tanısal inceleme gerektirmeyebilir. Örneğin eozinofiliye belirgin bir katkıda bulunan etken (örn. bağırsak parazitleri için yakın zamanda yapılan tedavi, yakın zamanda böcek ısırığı hipersensitivitesi veya diğer alerjik reaksiyon) mevcutsa, eozinofilinin düzelip düzelmediğini değerlendirmek için 2 ila 4 hafta sonra CBC'nin tekrarlanması makul olabilir. Orta düzeyde (yani eozinofil sayısı >1.500/μL) veya persistan/ilerleyici eozinofili, tek başına ya da eşlik eden sistemik hastalık belirtileriyle birlikte, kutanöz, GI veya solunum hastalığı ile neoplastik/paraneoplastik durumlar ya da hipereozinofilik sendrom gibi nadir durumlar dahil altta yatan hastalıkları dışlamak için ileri tanısal incelemeyi gerektirmelidir. Bu olgularda inceleme, büyük ölçüde hastada görülen birincil klinik belirtiler (örn. solunum veya GI) tarafından belirlenir.
  • Eozinofili, Rottweiler gibi bazı ırklarda yaygın olabilir (bkz. Rottweiler'da eozinofili saptanması: Her zaman patoloji midir?).
  • Persistan eozinofilisi olan hastalar için önerilen başlangıç noktası, minimum veri tabanı (örn. kan yayması ile birlikte CBC, serum biyokimya profili, idrar analizi) ile bağırsak parazitleri ve kalp kurdu enfeksiyonu testidir. Ek testler büyük ölçüde ön test sonuçlarına ve klinik tabloya bağlı olacaktır; tanısal görüntüleme, lenf nodlarının, solid organların, efüzyonların veya kemik iliğinin örneklenmesi ya da deri biyopsileri, bronkoalveoler lavaj ile bronkoskopi ve biyopsili GI endoskopi gibi hedefli testleri içerebilir.

Önerilen tanılar:

  • Minimum veri tabanı (kan yayması ile birlikte CBC, serum biyokimya profili, idrar analizi)
  • Başlangıç parazit testi
    • Bağırsak parazitleri
    • Kalp kurdu enfeksiyonu

Düşünülen tanılar:

  • Endike olduğunda ek parazit testi
    • Solunum parazitleri
    • Ektoparazitler
  • Tanısal görüntüleme
    • Torasik radyografi veya CT
    • Abdominal ultrasonografi veya CT
  • Endike olduğunda sitoloji ve histopatoloji için doku örneklemesi
    • Bronkoalveoler lavaj ile bronkoskopi
    • Biyopsili GI endoskopi
    • Lenf nodu aspirasyonu veya biyopsisi
    • Solid organ aspirasyonu veya biyopsisi
    • Kemik iliği aspirasyonu veya biyopsisi
  • Endokrin testler
    • Bazal kortizol veya ACTH stimülasyon testi
    • Total tiroksin (kediler)
  • Minimum Veri Tabanı
  • Kan Yayması Değerlendirmesi ile Birlikte CBC
  • Eozinofili, mutlak eozinofil sayısının türe özgü referans aralığının üzerine çıkmasıdır; bununla birlikte, eozinofillerdeki göreceli artışlar (toplam WBC sayısının yüzdesi olarak) referans aralığının üzerinde olmasa bile klinik öneme sahip olabilir.
  • CBC, altta yatan bozukluklara dair ipucu verebilecek diğer anormallikler açısından da değerlendirilmelidir. Örneğin nötrofilik lökositoz veya non-rejeneratif anemi inflamatuvar hastalığı düşündürebilir; eşlik eden sitopeniler (örn. trombositopeni, diğer lökositlerde azalma) özellikle belirgin eozinofilisi olan hastalarda neoplastik bir durumu (örn. eozinofilik lösemi) destekleyebilir. Lenfositoz; lenfoid neoplazmları olan hastalarda, çeşitli antijenik uyaranlara “reaktif” bir durum olarak ve hipoadrenokortisizm veya hipertiroidizmi olan hastalarda görülebilir.
  • Eozinofiliyi ve otomatik hemogramdaki diğer bulguları doğrulamak ve etiyolojiye dair ipucu verebilecek diğer anormallikleri değerlendirmek için kan yayması incelenmelidir.
    • Olgun eozinofiller, segmentli çekirdekler (tipik olarak nötrofillerden daha az segmentli, çoğunlukla yalnızca 2 lobla bölünmüş) ve pembe görünümlü sitoplazmik granüller ile karakterizedir. Köpeklerde granüller yuvarlak görünür ve oldukça büyük olabilir; kanin eozinofillerde vakuoller de görülebilir. Kedilerde granüller çubuk şeklindedir (Şekil 1). 151
    • Bazı hastalarda band eozinofiller ve eozinofilik metamiyelositler de görülebilir. Aşırı eozinofili olgularında, neoplastik bozuklukları hiperplastik bozukluklardan ayırt etme amacıyla immatür formların sayılması uygun olabilir. 151
    • Paraneoplastik eozinofiliden şüphelenilen hastalarda kan yayması ayrıca mast hücreleri, atipik lenfositler veya blast hücreleri açısından değerlendirilmelidir.
    • Trombosit kümeleşmesi, anizositoz ve polikromazi gibi diğer bulgular ile enfeksiyöz ajanlar, hastanın başvuru tablosuna ve hemogram bulgularına bağlı olarak önem taşıyabilir.
      • Örneğin Dirofilaria immitis'in mikrofilarileri (L1 larvaları) köpeklerde periferik kan yaymasında görülebilir; ancak kan yayması değerlendirmesi saptama açısından duyarlı değildir ve diğer yöntemler (örn. L1 larvaları için modifiye Knott testi) ve erişkin antijen testi tercih edilir.
    • Lökositoz klinik monografı, lökosit anormallikleri olan hastalarda kan yayması değerlendirmesine dair kapsamlı bir derleme sunar.
Şekil 1 Kanin (A) ve feline (B) eozinofillerin temsili görüntüleri. Köpeklerdeki eozinofiller, hafif gri sitoplazmada belirgin kırmızımsı-turuncu granüllere sahiptir. Nükleer kromatin, lenfositlerin veya segmentli nötrofillerinki kadar yoğun değildir (yani daha az yoğun mor). Çoğunlukla granüller çözünür ve sitoplazmada şeffaf alanlar kalır. Kedilerdeki eozinofiller, hafif gri sitoplazmada çubuk şeklinde kırmızımsı-turuncu granüllere sahiptir. Nükleer kromatin, lenfositlerin veya segmentli nötrofillerinki kadar yoğun değildir (yani daha az yoğun mor). İzin alınarak çoğaltılmıştır: Clinician’s
Şekil 1 Kanin (A) ve feline (B) eozinofillerin temsili görüntüleri. Köpeklerdeki eozinofiller, hafif gri sitoplazmada belirgin kırmızımsı-turuncu granüllere sahiptir. Nükleer kromatin, lenfositlerin veya segmentli nötrofillerinki kadar yoğun değildir (yani daha az yoğun mor). Çoğunlukla granüller çözünür ve sitoplazmada şeffaf alanlar kalır. Kedilerdeki eozinofiller, hafif gri sitoplazmada çubuk şeklinde kırmızımsı-turuncu granüllere sahiptir. Nükleer kromatin, lenfositlerin veya segmentli nötrofillerinki kadar yoğun değildir (yani daha az yoğun mor). İzin alınarak çoğaltılmıştır: Clinician’s
Şekil 1 Kanin (A) ve feline (B) eozinofillerin temsili görüntüleri. Köpeklerdeki eozinofiller, hafif gri sitoplazmada belirgin kırmızımsı-turuncu granüllere sahiptir. Nükleer kromatin, lenfositlerin veya segmentli nötrofillerinki kadar yoğun değildir (yani daha az yoğun mor). Çoğunlukla granüller çözünür ve sitoplazmada şeffaf alanlar kalır. Kedilerdeki eozinofiller, hafif gri sitoplazmada çubuk şeklinde kırmızımsı-turuncu granüllere sahiptir. Nükleer kromatin, lenfositlerin veya segmentli nötrofillerinki kadar yoğun değildir (yani daha az yoğun mor). İzin alınarak çoğaltılmıştır: Clinician’s
Şekil 1 Kanin (A) ve feline (B) eozinofillerin temsili görüntüleri. Köpeklerdeki eozinofiller, hafif gri sitoplazmada belirgin kırmızımsı-turuncu granüllere sahiptir. Nükleer kromatin, lenfositlerin veya segmentli nötrofillerinki kadar yoğun değildir (yani daha az yoğun mor). Çoğunlukla granüller çözünür ve sitoplazmada şeffaf alanlar kalır. Kedilerdeki eozinofiller, hafif gri sitoplazmada çubuk şeklinde kırmızımsı-turuncu granüllere sahiptir. Nükleer kromatin, lenfositlerin veya segmentli nötrofillerinki kadar yoğun değildir (yani daha az yoğun mor). İzin alınarak çoğaltılmıştır: Clinician’s
  • Serum Biyokimya Profili ve İdrar Analizi
  • Persistan eozinofilisi olan hastaların değerlendirilmesinde, tam bir minimum veri tabanının parçası olarak serum biyokimya profili ve idrar analizi yapılması önerilir.
  • Hiperglobulinemi, inflamatuvar veya neoplastik durumlarda görülebilir.
  • Hiperkalsemi; neoplastik durumlarda, hipoadrenokortisizmde ve bazı paraziter enfeksiyonlarda (örn. Heterobilharzia americana [şistozomiyazis]) görülebilen granülomatöz inflamasyonda gözlenebilir.
  • Hipoadrenokortisizmi olan hastalarda ayrıca elektrolit anormallikleri (yani hiperkalemi, hiponatremi), azotemi ve izostenüri ile hipokolesterolemi gibi diğer değişiklikler görülebilir.
  • Serum biyokimyasındaki diğer anormallikler (örn. yüksek karaciğer enzimleri) ileri tanısal incelemeyi yönlendirmeye yardımcı olabilir.
  • Parazit Testleri
  • Belirgin bir altta yatan hastalığı (örn. böcek ısırığı, dermatolojik durum) olmayan persistan periferik eozinofilisi olan hastalar, en azından bağırsak parazitizmi ve kalp kurdu enfeksiyonu açısından taranmalıdır.
  • Solunum belirtileri veya radyografide pulmoner anormallikleri olan hastalarda solunum parazitleri gibi ek testler endike olabilir.
    • İdeal örnek ve izolasyon tekniği (yani dışkı flotasyonu ile dışkı sedimentasyonu veya Baermann karşılaştırması), ilgilenilen parazite göre değişebilir (Tablo 2); tanısal test seçilirken bu dikkate alınmalıdır.
    • Şüphelenilen paraziter etiyoloji bilinmediğinde (sıklıkla olduğu gibi), tekniklerin kombinasyonunun uygulanması parazit saptama olasılığını artırabilir.
  • Parazite özgü antijen testi (örn. ELISA) veya PCR gibi testler de yararlı olabilir ve özellikle yumurta atılımı düşük olan veya yumurta üretiminden önce uzun prepatent periyodu olan parazitlerin (örn. Trichuris vulpis) saptanmasında, potansiyel olarak daha erken tespite olanak sağlayarak, gelişmiş duyarlılık sunabilir.
    • Bu özelleşmiş test, insanlar için zoonotik önem taşıyan parazit türlerinin ve antiparaziter ilaçlara direnç kazandırdığı bilinen genlerin tanımlanmasına da olanak sağlayabilir; bu bilgi bazı klinik durumlarda kritik olabilir. 152-154
    • Bu daha duyarlı testlerde pozitif sonuç, her zaman aktif enfeksiyonu veya parazitin klinik belirtilerdeki nedensel rolünü göstermez.
      • Pozitif sonuçlar canlı ve canlı olmayan organizmaları birbirinden ayırt etmez.
      • Bazı test sonuçları, bir parazitin başarılı tedavisinden sonra pozitif kalabilir ve tedavi başarısızlığını mutlaka göstermez.
      • Ayrıca bazı parazitlerin (örn. Giardia spp) subklinik taşıyıcılığı nadir değildir ve yalancı pozitif test sonuçları ortaya çıkabilir. Bu nedenle, tüm pozitif test sonuçları tedaviyi gerektirmez. 155
      • Sorumlu kullanım (stewardship) hedefleri, tedavi kararlarının yalnızca test sonuçlarına değil klinik tabloya dayanması gerektiğini belirler.
  • Bağırsak Parazitleri
  • Bağırsak parazitleri taraması, persistan periferik eozinofilisi olan tüm hastalarda, özellikle düzenli parazit profilaksisi almayanlarda yapılmalıdır.
  • Dışkı flotasyonu, bağırsak parazit taraması için yaygın bir birinci basamak testtir.
    • İlgilenilen parazite göre farklılık gösterdiğinden, standart veya tercih edilen tekniğe dair fikir birliği olmaksızın çeşitli dışkı flotasyon yöntemleri ve çözeltileri mevcuttur. Flotasyon yöntemiyle parazit tanımlama yeteneği, parazit elemanının (yani yumurta veya larva) flotasyon çözeltisine göre özgül ağırlığına bağlıdır; ayrıca uygunsuz teknik, aralıklı atılım, parazit yükü ve örnekleme zamanlaması ile sınırlı olabilir. 156,157
    • Genel kılavuzlar
      • Santrifüjlü Sheather şeker çözeltisi, Giardia spp ve akciğer kurdu larvaları dışında hemen hemen tüm parazitler için tercih edilir.
      • Çinko sülfat çözeltisi Giardia spp saptanması için tercih edilir. Flotasyon teknikleriyle akciğer kurdu larvalarının tanımlanmasına da yardımcı olabilir; ancak Baermann teknikleri tipik olarak tercih edilir.
  • Tekrarlanan dışkı örneklemesi ve standart dışkı flotasyonunun diğer tekniklerle (örn. Baermann, dışkı sedimentasyonu; bkz. Tablo 2) birleştirilmesi, bağırsak ve solunum parazitleri için tanısal duyarlılığı artırabilir. 1
  • Parazite özgü antijen testi (örn. ELISA) veya PCR gibi ek testler de geleneksel flotasyon teknikleriyle kıyaslandığında tek başına parazit saptamayı iyileştirebilir. Özellikle PCR, zoonotik önem taşıyan parazitlerin (örn. Giardia spp, Echinococcus spp) veya antelmintiklere dirençli olanların tanımlanmasına olanak sağlayabilir. 154,158-163
    • Örneğin Taenia spp ve Echinococcus spp'ye ait Taeniidae yumurtaları, santrifüjlü Sheather şeker çözeltisi kullanılarak yapılan dışkı flotasyonunda çoğunlukla kolayca tanımlanabilir; ancak her iki türün yumurtaları özdeştir. PCR, zoonotik önem taşıyan Echinococcus spp'nin saptanmasına olanak sağlar.
  • Kalp kurdu (Dirofilaria immitis) testi, persistan eozinofilisi olan tüm hastalarda, özellikle düzenli kalp kurdu profilaksisi öyküsü olmayan endemik bölgelerdeki hastalarda yapılmalıdır.
  • Amerikan Kalp Kurdu Derneği (American Heartworm Society) kılavuzlarına göre, 164 tüm köpekler için yıllık antijen ve mikrofilarya testi önerilir; kediler ise yıllık olarak hem ısıyla işlem görmüş antijen hem de antikor testi kullanılarak taranmalıdır. Bu testler, periferik eozinofilisi olan ve/veya kalp kurdu ilişkili solunum hastalığından şüphelenilen hastalarda kullanılmalıdır.
    • Köpeklerde kalp kurdu hastalığı ve kedilerde kalp kurdu hastalığı monografları kapsamlı tanısal bilgi içerir.
  • Angiostrongylus vasorum (Fransız kalp kurdu) köpeklerde periferik eozinofiliyle ilişkilendirilmiştir. 23,122-125
    • Avrupa, Afrika ve Güney Amerika'nın bazı bölgelerinde endemik olan, ancak Amerika Birleşik Devletleri'ndeki nadir olgular dahil diğer lokasyonlarda da köpeklerde tanımlanan bu parazit, 122 köpeklerde kalbi ve pulmoner arterleri etkiler.
    • Klinik belirtiler subklinik hastalıktan şiddetli akut solunum ve kardiyak sıkıntıya, koagülopatilere, GI bozukluklara ve nörolojik bozukluklara kadar değişebilir. 165
    • Tanı güç olabilir; olgular sıklıkla fark edilmez veya Dirofilaria immitis olarak yanlış teşhis edilir. 165
    • Kesin tanı, Baermann tekniği 165,166 ile L1 larvalarının veya kantitatif PCR (ticari olarak mevcut olduğunda) ile ya da hızlı test kiti aracılığıyla dolaşımdaki Angiostrongylus vasorum antijeninin saptanmasını gerektirir. 167,168
  • Solunum Parazitleri
  • Solunum hastalığının klinik belirtileri (öksürük, takipne) veya radyografide pulmoner anormallikleri olan eozinofilik hastalarda solunum parazitleri için test yapılması endike olabilir.
  • Daha fazla bilgi için kedilerde akciğer kurdu enfeksiyonu ve köpeklerde akciğer kurdu enfeksiyonu monograflarına bakınız; kedi ve köpeklerin solunum yolunu enfekte edebilen parazitlerin listesi için Tablo 1'e bakınız.
  • Akciğer kurtlarının tanısı, dışkı veya havayolu örneklerinde (örn. trakeal yıkama veya bronkoalveoler lavaj) larvaların (Aelurostrongylus abstrusus, Angiostrongylus vasorum, Crenosoma vulpis, Filaroides hirthi, Oslerus olseri) veya yumurtaların (Eucoleus spp, Paragonimus kellicotti) saptanmasına dayanır. Tercih edilen tanı tekniği, larva ve yumurtaların boyutlarının farklı olması nedeniyle ilgilenilen parazite bağlıdır (Tablo 2).
  • Bağırsak parazitlerinin saptanmasında olduğu gibi, solunum parazitlerinin tanımlanması da teknikle, dışkı veya havayolu yıkama örneklerinde larva bulunmamasıyla (özellikle enfeksiyonun erken evrelerinde) ve sporadik atılımla sınırlı olabilir. Tanı tekniklerinin birleştirilmesi ve 7 ila 10 günlük bir periyotta (veya art arda 3 gün boyunca) 3 örnek alınması tanısal verimi artırmaya yardımcı olabilir.
  • Ektoparazitler
  • Deri kazıntısı teknikleri, Sarcoptes scabiei gibi evcil hayvanlarda periferik eozinofiliyle ilişkili olabilen ektoparazitlerin saptanmasında yararlı olabilir; ancak deri kazıntısı veya biyopsi örneklerine moleküler tekniklerin (örn. PCR) eklenmesi duyarlılığı artırabilir. 170
  • Pire tarağı kullanımı ve perineal bölgenin Dipylidium caninum segmentleri açısından incelenmesi, pire alerjik dermatiti şüphesi olan olgularda pire enfestasyonunu doğrulayabilir. İntradermal alerji testinde pire tükürüğüne pozitif reaksiyonlar veya pozitif immünglobulin E anti-pire antikor titreleri gibi bulgular önceki pire maruziyetini düşündürür ancak mevcut enfestasyonu mutlaka göstermez. Pire alerjik dermatiti monografı kapsamlı tanısal rehberlik sağlar.
  • Diğer Parazitler
  • Diğer parazitler köpeklerde periferik eozinofiliyle ilişkilendirilmiştir; ancak bu parazitler ya nispeten nadirdir ya da enfeksiyon nadiren periferik eozinofiliyle ilişkilidir.
  • Spesifik testler (örn. trematodlar için dışkı sedimentasyonu) veya organizmaya özgü testler (örn. PCR, serolojik testler) gerekebilir. Bazı parazitler dokuların sitolojik/histolojik değerlendirmesi ile saptanabilir.
  • Eozinofiliyle ilişkili olarak bildirilen ek parazitler şunlardır:
    • Acanthocheilonema (Dipetalonema) reconditum 120,121
    • Babesia canis
    • Baylisascaris procyonis 126,127 (bkz. Yuvarlak Kurt Enfeksiyonu)
    • Dioctophyme renale (böbrek kurdu; köpekler) 128
    • Hepatozoon canis 129,130
    • Leishmaniozis 131,132
    • Platynosomum spp (karaciğer trematodu; kediler) 133,134
    • Sarcocystis spp 2,135
    • Şistozomiyazis (Heterobilharzia spp) 136
    • Toxoplasma gondii 2
    • Trypanosoma cruzi 137

Tanısal Görüntüleme

  • Belirgin altta yatan hastalığın (örn. parazitizm, alerjik deri hastalığı) dışlandığı periferik eozinofilisi olan hastalarda tanısal görüntüleme (yani torasik radyografi veya CT, abdominal radyografi, ultrasonografi veya CT) endike olabilir.
  • Görüntüleme; inflamatuvar hastalık (örn. eozinofilik bronşit), lenfadenopati ve/veya neoplazi veya hipereozinofilik sendrom gibi durumlarda görülebilen solid organlarda ekojenite değişiklikleri kanıtlarının taranmasında yararlı olabilir.
  • Görüntüleme ara sıra parazitizmin tanısına da yardımcı olabilir (örn. Echinococcus multilocularis enfeksiyonunda kistik karaciğer lezyonları 171).
  • Doku Örneklemesi
  • Hasta öyküsünde, fizik muayenede ve ön tanısal testlerde ve/veya görüntülemede saptanan anormalliklere bağlı olarak, sitoloji, histopatoloji veya moleküler testler (örn. enfeksiyöz organizmalar için PCR) amacıyla çeşitli dokuların örneklenmesi endike olabilir.
  • Doku örneklemesi şunları içerebilir:
    • Eozinofilik akciğer hastalığından şüphelenilen hastalarda, fokal havayolu lezyonlarının biyopsisi ile birlikte veya biyopsisiz bronkoalveoler lavaj ile bronkoskopi (bkz. Bronşit)
    • Kronik enteropati veya intestinal neoplaziden şüphelenilen hastalarda biyopsili GI endoskopi (bkz. Köpeklerde Kronik İnflamatuvar Enteropati (CIE/IBD), Kedilerde Kronik Enteropati (IBD))
    • Lenf nodu aspirasyonu veya biyopsisi
    • Solid organ aspirasyonu veya biyopsisi
    • Kemik iliği aspirasyonu veya biyopsisi

Tedavi ve İlk Yönetim

  • Tedavi, eozinofiliye neden olan altta yatan hastalığa büyük ölçüde bağlıdır. Eozinofilinin geçici olduğundan veya tedavi edilmekte olan bir etiyolojinin (örn. pire enfestasyonu, böcek ısırığı hipersensitivitesi, alerjik dermatit) sonucu olduğundan şüphelenildiğinde, altta yatan bozukluğa odaklanmak ve eozinofil sayısını daha sonra yeniden değerlendirmek makuldür. Persistan veya ilerleyici eozinofili, altta yatan etiyolojiyi belirlemek ve tedaviyi yönlendirmek için ileri tanısal inceleme gerektirebilir.
  • Stabilizasyon ve Sevk Rehberliği
  • Eozinofili tek başına nadiren tıbbi bir acildir; ancak konjestif kalp yetmezliği (bkz. Köpeklerde Konjestif Kalp Yetmezliği, Kedilerde Konjestif Kalp Yetmezliği) veya arteriyel tromboembolizm gibi hipereozinofilik durumların komplikasyonları acil yönetim gerektirebilir. Bu komplikasyonları olan hastalar için 24 saat yoğun bakım ve izlem sağlayabilen bir tesise sevk önerilir.
    • Kapsamlı tedavi bilgisi için ilgili klinik monograflar gözden geçirilmelidir.

Medikal

  • Antiparaziter Tedavi
  • Ampirik antiparaziter tedavi, eozinofilisi olan tüm hastalarda, özellikle kentsel ortamlarda ve/veya düzenli parazit profilaksisi alan hasta popülasyonlarında uygulanmamalıdır. 1
    • Parazit profilaksisi kullanımının yüksek olduğu kentsel sevk kurumlarındaki çalışmalar, periferik eozinofilisi olan köpeklerin yalnızca ≈%10'unda ve kedilerin ≈%17'sinde parazitizm saptamıştır. 1-3
    • Ampirik antiparaziter tedavilerin aşırı kullanımı, yoğun popülasyon ortamlarında antiparaziter dirence katkıda bulunabilir.
      • Örneğin yarış greyhound kennellerinde yoğun ampirik antelmintik uygulamaları, greyhound'larda Ancylostoma caninum'un pirantel ve benzimidazollere karşı ortaya çıkan direncine yol açmıştır; diğer köpek ırklarında da ara sıra bildirimler mevcuttur. 172-176
    • Bu yoğun yetiştirme koşullarının dışında antelmintik direnç gelişimi (yani bir kez tedavi edilen, sahipli bir hasta) daha az endişe vericidir; ancak antiparaziter sorumlu kullanım, dışkı testi ve bireysel risk değerlendirmesinin antiparaziter kullanımı yönlendirdiği, önce tanıya dayalı bir yaklaşımın benimsenmesini gerektirir. 1
  • Aşağıdaki klinik kaynaklar kapsamlı parazit tedavisi kılavuzları sunar:
    • Companion Animal Parasite Council (CAPC)
    • Kancalı Kurt Enfeksiyonu
    • Yuvarlak Kurt Enfeksiyonu
    • Giardiazis
    • Kedilerde Akciğer Kurdu Enfeksiyonu, Köpeklerde Akciğer Kurdu Enfeksiyonu
    • Köpeklerde Kalp Kurdu Hastalığı, Kedilerde Kalp Kurdu Hastalığı
  • Anti-İnflamatuvar veya Hastalığa Özgü Tedavi
  • Glukokortikoidler, eozinofiliyle karakterize birçok durumun tedavisinde yaygın olarak kullanılır ve eozinofiliyi azaltmada etkili olabilir. 8
    • Glukokortikoidler; IL-3, IL-4, IL-5, granülosit-makrofaj koloni uyarıcı faktör ve eotaksinler dahil kemokinler gibi inflamatuvar mediatörlere ait genlerin transkripsiyonunu etkiler.
    • Glukokortikoidler ayrıca eotaksinlerin yarı ömrünü kısaltır ve eozinofillerin sitokine bağımlı sağkalımını inhibe eder. 177,178
  • İnsanlarda eozinofili tedavisi için kullanılan veya değerlendirilmekte olan ve veteriner hastalarda da ilgili olabilecek ek ilaçlar şunlardır: 8
    • Alfa-interferon
      • Eozinofil degranülasyonunu ve reseptör fonksiyonunu inhibe eder
      • Hipereozinofilik sendromun miyeloproliferatif varyantlarına sahip bazı insanlarda remisyona yol açabilir
    • Siklosporin
      • Eozinofil aktif birçok sitokinin (örn. IL-5, granülosit-makrofaj koloni uyarıcı faktör) transkripsiyonunu bloke eder
    • Lidokain
      • Eozinofil sağkalımını kısaltır
    • Lökotrien antagonistleri ve inhibitörleri
    • Üçüncü kuşak antihistaminikler
      • Provokasyon sonrası eozinofillerin vakuolizasyonunu ve birikimini inhibe eder
    • İmatinib (tirozin kinaz inhibitörü)
      • Tirozin kinaz aktive edici mutasyonları olduğu gösterilen hipereozinofilik sendromlu hastaların tedavisinde kullanılır
    • Alemtuzumab (monoklonal anti-CD52 antikoru)
      • Lenfoid neoplazmların tedavisinde kullanılır
      • Refrakter hipereozinofilik sendromu olan hastalarda eozinofilleri düşürür ve remisyon sağlar
    • Eozinofillerin endotele adezyonunu engelleyen ajanlar
    • Kemotaksin CCR3 reseptörü inhibitörleri, anti-insan eotaksin-1 ve IL-13 antikorları
    • IL-5'i (mepolizumab, reslizumab) veya IL-5 reseptörünün bileşenlerini (benralizumab) hedefleyen tedaviler
      • İnsanlarda astım, hipereozinofilik sendromlar ve diğer durumlarda kullanıldığında eozinofil sayılarını düşürür ve klinik fayda sağlar 6
  • Dermatolojik hastalığın periferik eozinofilinin nedeni olduğundan şüphelenilen hastalarda hedefe yönelik anti-inflamatuvar (örn. glukokortikoid) ve diğer tedaviler endikedir. Aşağıdaki klinik monograflar kapsamlı tedavi rehberliği sunar:
    • Kedilerde Eozinofilik Dermatit
    • Köpeklerde Atopik Dermatit, Kedilerde Atopik Dermatit
    • Pire Alerjik Dermatiti
    • Kedilerde Gıda Alerjisi ve Advers Gıda Reaksiyonları, Köpeklerde Gıda Alerjisi ve Advers Gıda Reaksiyonları
    • Yüzeysel Piyoderma
  • Periferik eozinofilinin nedeni olarak kronik enteropatiden şüphelenilen hastalar, diyet modifikasyonu ve diğer tedavilerle kombinasyon halinde anti-inflamatuvar kortikosteroid tedavisinden de yarar görebilir. GI eozinofilik sklerozan fibroplazisi olan kedilerde, cerrahi ve kortikosteroidlerle tedavi edilen hastalarda sağkalım süresi yalnızca cerrahiye kıyasla iyileşmiştir. 13 Aşağıdaki klinik monograflar kapsamlı tedavi rehberliği sunar:
    • Köpeklerde Kronik İnflamatuvar Enteropati (CIE/IBD)
    • Kedilerde Kronik Enteropati (IBD)
  • Eozinofilik havayolu hastalığı olan hastalar ayrıca sistemik veya inhale kortikosteroidlerden, çevresel modifikasyonlardan ve diğer tedavilerden yarar görebilir. Kapsamlı tedavi rehberliği aşağıdaki klinik monograflarda mevcuttur:
    • Bronşit
    • Eozinofilik Bronkopnömopati
    • Feline Astım
  • Eozinofilinin neoplastik veya paraneoplastik nedenleri olan hastalar, altta yatan hastalığı ele alan tedavi gerektirir. Aşağıdaki klinik monograflar kapsamlı tedavi rehberliği sunar:
    • Kedilerde Mast Hücreli Tümörler, Köpeklerde Mast Hücreli Tümörler
    • Kedilerde Lenfoma, Köpeklerde Lenfoma
  • Hipereozinofilik sendromu olan köpeklerin tedavisi için glukokortikoidler ve/veya hidroksiüre tanımlanmıştır. 19,20,88
  • Cerrahi/Prosedürel Müdahale
  • Mast hücreli tümör rezeksiyonu ve GI eozinofilik sklerozan fibroplazisi olan kedilerde intestinal kitlelerin rezeksiyonu gibi periferik eozinofilinin bazı nedenlerinin tedavisi için cerrahi müdahale önerilebilir.

Beslenme

  • Gıda hipersensitivitesi, derinin ve GI sistemin bazı inflamatuvar hastalıklarında rol oynamaktadır. Birçok hastada yeni protein içeren veya hipoalerjenik diyetlere yanıt olarak dermatolojik veya GI belirtilerde iyileşme ve/veya eozinofilinin düzelmesi belgelenmiştir; bu hastalıkları olan hastaların birinci basamak tedavisinin bir parçası olarak bu tür bir diyete geçiş sıklıkla önerilir. 94,96-98

Klinik Prezentasyonlara Uzman Rehberliği

  • Eozinofilisi olan GI hastaya yaklaşım: Her zaman parazitler midir?
  • Kronik GI belirtileri (örn. ishal, kusma, iştahsızlık) ve periferik eozinofilisi olan hastalarda klinik belirtilerin nedeninin parazitizm olduğu varsayılmamalıdır. Bu hastalarda bağırsak parazitizmini dışlamak önemli olsa da, değerlendirilecek tek ayırıcı tanı değildir. Parazit profilaksisinin yüksek kullanıldığı kentsel sevk kliniklerinde, periferik eozinofilisi olan köpeklerin yalnızca ≈%10'unda ve kedilerin ≈%17'sinde parazitizm saptanmıştır. 1-3
  • Kronik GI klinik belirtileri ve eozinofilisi olan hastaya makul yaklaşım şöyledir:
  • Adım 1: Minimum veri tabanı (kan yayması ile birlikte CBC, serum biyokimya profili, idrar analizi) ile bağırsak parazitleri ve kalp kurdu enfeksiyonu taraması yukarıda belirtildiği şekilde yapılmalıdır.
  • Parazit testlerinin sınırlılıkları olabileceğini belirtmek gerekir. Düşük parazit yükü, prepatent enfeksiyonlar, aralıklı atılım, ilgilenilen parazit için uygunsuz test seçimi ve uygunsuz teknik nedeniyle yalancı negatifler ortaya çıkabilir.
    • Örneğin kamçılı kurtlarla (Trichuris vulpis) enfekte köpeklerde prepatent dönemde yumurta çıkışı düşük olabilir ve klinik belirtiler görülebilir. 179
    • Parazit testlerinin sınırlılıkları ve yalancı negatif sonuç potansiyeli nedeniyle, GI belirtileri olan hastalar için ampirik bir antiparaziter tedavi kürü (örn. fenbendazol) düşünülebilir. Bu, aşağıdakiler dahil parazitizm için artmış risk faktörleri olan hastalarda özellikle göz önünde bulundurulmalıdır:
      • Genç yaş
      • Parazit maruziyeti riski (örn. kırsal ortam, köpek parklarına ziyaretler, koprofaji)
      • Düzenli parazit profilaksisi eksikliği
      • Rutin parazit profilaksisinin kapsamadığı bir parazitle (örn. kamçılı kurtlar) enfeksiyon endişesi yaratan klinik belirtiler
    • Parazit testi negatif çıkan hastalarda, özellikle tedaviye pozitif yanıt göstermeyenlerde, antiparaziter ilaçların tekrarlanan uygulanması önerilmez.
  • Periferik eozinofilinin Giardia spp veya Cryptosporidium spp gibi protozoan parazitlerle nadir olduğunu belirtmek gerekir. 5
    • Bu parazitler klinik hastalarda (yani ishali olan hastalarda) saptanırsa, parazite yönelik uygun bir tedavi kürü düşünülmesi makuldür; ancak bu parazitlerin eozinofilinin nedeni olma olasılığı düşüktür ve eşlik eden durumlar değerlendirilmelidir.
  • Adım 2: Parazitizm saptanmazsa ve/veya hastanın klinik belirtileri ampirik antiparaziter tedaviye yanıt vermezse, aşağıdaki tanısal incelemeler düşünülmelidir.
  • Hipoadrenokortisizm taraması için bazal kortizol (öncelikle köpeklerde)
    • Hipoadrenokortisizm eozinofilinin bir nedenidir ve özellikle laboratuvar analizinde lenfositoz, elektrolit anormallikleri (hiperkalemi, hiponatremi) veya azotemi gibi diğer anormallikler saptanırsa, kronik veya dalgalı seyirli GI belirtileri olan hastalarda göz önünde bulundurulmalıdır.
    • Hipoadrenokortisizm kedilerde daha az sıklıkla tanı alır ancak özellikle elektrolit anormallikleri saptanırsa bu türde de bir olasılıktır.
  • Hipoalerjenik veya yeni protein diyet denemesi
    • Gıda hipersensitivitesi eozinofiliyle ilişkili olabilir ve diyet denemesi kronik enteropatisi olan hastalar için birinci basamak tedavi olarak önerilir. 96 Bu nedenle diyet denemesi, eozinofilisi ve GI belirtileri olan, aksi halde stabil (yani hipoalbüminemik olmayan) hastalarda makul ve minimal invaziv bir adımdır.
      • Köpeklerde Kronik İnflamatuvar Enteropati (CIE/IBD) ve Kedilerde Kronik Enteropati (IBD) monografları diyet denemesi rehberliği sunar.
  • Adım 3: Diyet denemesine yanıt olarak ne GI belirtiler ne de eozinofili iyileşirse, aşağıdaki olasılıklar düşünülmelidir.
  • Hastada gıdaya yanıt vermeyen kronik enteropati olabilir.
    • GI biyopsileri, diyet değişikliğine rağmen persistan inflamasyonun veya immünosüpresif ya da kemoterapötik ilaç eklenmesinden yarar görebilecek intestinal neoplazinin belirlenmesine yardımcı olabilir.
  • GI hastalık, daha geniş bir sistemik hipereozinofilik sendromun tezahürü olabilir.
    • GI tezahürler, kedilerde nadir görülen hipereozinofilik sendrom olgularında yaygın görünmektedir.
    • Birden fazla organın diffüz eozinofilik infiltrasyonunu değerlendirmek için tanısal görüntüleme ve/veya sitoloji ya da histopatoloji amacıyla doku örneklemesi düşünülmelidir. Bazı olgularda sistemik tedavi (örn. glukokortikoidler) endike olabilir.
  • GI sistem eozinofilinin kaynağı olmayabilir.
    • Özellikle eozinofili belirgin veya ilerleyiciyse, dermatolojik ve solunum hastalığı veya gizli neoplazi (örn. mast hücreli tümör, lenfoma) dahil eozinofilinin diğer nedenleri düşünülmelidir.
  • Rottweiler'da eozinofili saptanması: Her zaman patoloji midir?
  • Rottweiler'lar, eozinofilisi olan köpeklerin retrospektif çalışmalarında aşırı temsil edilmektedir; bir çalışma Rottweiler'ların diğer ırklara kıyasla en yüksek medyan eozinofil sayısını gösterdiğini bulmuştur. 1,2,4 Bu durum, eozinofilinin bu ırk için göreceli olarak “normal” olup olamayacağı sorusunu gündeme getirir. Bazı yazarlar, Rottweiler'ların normal çevresel, enfeksiyöz veya antijenik uyaranlara aşırı eozinofilik yanıt verme eğilimi ve/veya düzensiz TH2 aracılı yolaklara sahip olabileceğini öne sürmüştür. 19,90
  • Rottweiler'lar, ancak, hipereozinofilik sendrom (Rottweiler'lar literatürdeki 7 olgunun 4'ünü oluşturur), 19,20,88-90 eozinofilik gastroenterit 100 ve idiyopatik eozinofilik menenjit 101-103 dahil eozinofilik inflamasyonla ilişkili patolojik durumlarda da aşırı temsil edilmiştir. Yine de tipik olarak şüpheli ila kötü prognoz taşıyan hipereozinofilik sendromu olan hastalar arasında bile, spontan olarak veya bir prednizon tedavi kürünü takiben remisyona giren daha genç (yani 6-10 aylık) Rottweiler'lara ilişkin bildirimler vardır; bu durum ırk içinde hipereozinofilik sendromun daha “benign” varyantlarının görülebileceğini düşündürmektedir. 19,90
  • Rottweiler'da eozinofiliye patolojik bir durumun belirtisi mi yoksa “normal” bir ırk varyasyonu mu olarak yaklaşılacağını belirlemek, her iki durumun da ortaya çıkabilmesi nedeniyle bir ikilemdir. Hafif periferik eozinofilisi (yani <1.500/μL) olan bir Rottweiler'da, minimum tanısal incelemenin (yani kan yayması ile birlikte CBC, serum biyokimya profili, idrar analizi, dışkı parazit ve kalp kurdu taraması; bkz. yukarıda) yapılması ve eozinofiliyle ilişkili olabilecek belirgin parazitizm veya deri/diğer durumların ele alınması makuldür. Ardından, kontrol CBC ile (örneğin 4-6 hafta sonra) eozinofil sayısının izlenmesi makuldür. Kontrolde persistan veya ilerleyici eozinofilisi olan, ilk başvuruda orta düzeyde eozinofilisi (yani >1.500/μL) bulunan veya herhangi bir derecede eozinofiliye eşlik eden hastalık belirtileri (yani solunum, GI veya nörolojik belirtiler) olan hastalarda ileri tanısal inceleme gereklidir. Klinik tabloya bağlı olarak bu inceleme; torasik radyografi, bronkoalveoler lavaj ile bronkoskopi, eozinofilik infiltrasyonu değerlendirmek için ekojenite değişikliği gösteren solid organların aspirasyonu ile abdominal ultrasonografi, biyopsili GI endoskopi, beyin omurilik sıvısı analizi ile MRI ve/veya kemik iliği değerlendirmesini içerebilir. Erken tanı ve tedavi ile müdahale (örn. kortikosteroidler), dokulardaki eozinofil kaynaklı patolojinin ve ilişkili klinik sonuçların ve komplikasyonların (örn. tromboembolik hastalık) azaltılmasına yardımcı olabilir.